EEN HYPNO-THERAPEUT.

[Henri]

De Therapeut.gif

THEORETISCHE, OF ERVAREN THERAPEUTEN ?

• Aan welke voorwaarden moeten ze voldoen ?
  Men kan het leren, ja,... alles kan men leren, ook hypnose, gedwongen of ongedwongen. Maar,... test of examen gedaan en diploma op zak, de rest kan sommigen niet meer schelen. Enkel de opbrengst van hun titel is nu nog hun belangrijkste doel. Misschien nog een hogere titel behalen, om nog meer centen te halen. Ja, ... laten wij deze THEORETISCHE therapeuten noemen, wie daar naar opkijkt is iemand die zich ook rijkelijk verveeld, en in hetzelfde water gezwommen heeft !
  
  Een goed therapeut hoeft uit een boekje of briefje, niets voor te lezen !
  Anderen voelen zich geroepen, lezen van jongs - af boeken, misschien wordt het een passie, hun eigen geest met andere te vergelijken. Sommigen hebben het geluk, en de kans, zich verder te verdiepen in hun ja,.. aangeboren Karma. Anderen hebben dat geluk niet, of de kans ontglipt hun, misschien sterf hun passie af, of,.. wordt ze daardoor alleen maar sterker. Degene welke echt verder doorzetten, misschien wel kansloos om ooit hun doel te kunnen bereiken. Maar soms levenslang, steeds verder studeren, experimenteren, bijscholen, ervaring opdoen, waar dat ook maar mogelijk is, dat noem ik dus aanvoelende en ervaren therapeuten.
  Het zal in sommige oren, banaal kunnen klinken, maar :
  
  Een 'goed' therapeut is iemand die niets zegt, maar gelooft, één der besten te zijn !
  De ene werkt dus via één hersenhelft, en de andere betrekt er ook zijn andere hersenhelft bij, de ene wat meer of minder dan de andere. Maar met eerstgenoemde zal men waarschijnlijk niet verder geraken dan enkel een dominant, routine oor te vinden welke regelmatig op zijn uurwerk kijkt. Aan de lezers hiervan, om te oordelen welke écht Mensen kunnen, en willen helpen! Routine,... is geen Hypnose mensen !
  
  Uit onderzoeksoverzichten blijkt meestal dat de persoonlijke eigenschappen van hypnotherapeuten beslissender zijn voor de resultaten, dan de technieken die zij gebruiken.
  Sommige therapeuten zijn succesvol, terwijl anderen steeds negatieve resultaten behalen 'ongeacht' de technieken die ze toepassen.

• Op welke wijze onderscheiden zij zich dan ?
  Inzicht in de persoonsgebonden kenmerken zou van groot belang kunnen zijn voor de selectie en training van therapeuten. De bevinding van bepaalde onderzoeken is, dat de zogenaamde aspecifieke factoren meer bepalend zijn voor het welslagen van een therapie, dan de specifieke theorie - en techniekgebonden factoren.
  Ervaren onderzoekers wijzen erop dat het niet eenvoudig is de werkzame therapeutvariabelen te specificeren. Ook slagen bepaalde benaderingen er niet altijd in om juist datgene in beeld te brengen wat het meest menselijk is, omdat die complexiteit zich minder laat vatten in eenvoudige, rechtlijnige, meetbare variabelen.
  
  Een goed hypnotherapeut daartegen verschilt van andere therapeuten in het opzicht dat deze zijn rechterhersenhelft veel meer, dan zijn linkerhersenhelft betrekt bij bepaalde situaties. Zelfs in zodanige mate dat hijzelf soms niet goed bewust is van zekere begeleidingshandelingen, zinnen, of verwoordingen. Dit komt doordat zijn beeldende kracht zijn linkerhersenhelft gemakkelijker kan beïnvloeden, omdat in "onze Karmaogen" een goede hypnotherapeut méér in zijn gevoelens geloofd, dan in aangeleerde "diverse" overnamen of technieken van anderen.

• Algemene bevindingen.
  Bij onderzoek naar persoonsgebonden factoren stuit men eerst en vooral op de moeilijkheid om zuivere metingen te kunnen doen, er is steeds een overlapping van meerdere dimensies in het spel en objectieve metingen zijn vaak niet bij machte om de complexiteit van interessante subjectieve factoren te vatten. Heel wat onderzoekers hebben op dit veelbelovende terrein de frustratie opgelopen dat wat klinisch relevant lijkt, onderzoeksmatig moeilijk hard te maken is. Desondanks brengen diverse onderzoeksresultaten relevante aspecten in de aandacht.
  
  De leeftijd van de therapeut lijkt op zichzelf niet bepalend te zijn voor de doeltreffendheid van de therapie en speelt ook weinig rol in voortijdige beëindiging van therapie. Wel blijkt dat therapeuten die meer dan tien jaar jonger zijn dan hun cliënten, slechtere resultaten behalen dan therapeuten die even oud of ouder zijn dan hun klanten. Met betrekking tot het belang van het geslacht van de therapeut is veel onderzoek verricht, omdat populaire klinische literatuur suggereert dat deze een belangrijke rol zouden spelen. Nochtans toont geen enkele studie aan dat mannelijke therapeuten nadelig inwerken op de ontwikkeling van vrouwelijke cliënten, of dat vrouwelijke therapeuten betere resultaten halen dan mannelijke.
  
  De professionele achtergrond van de therapeut bevat diverse met elkaar verstrengelde variabelen, waardoor de onderzoeksbevindingen elkaar soms tegenspreken. Men "veronderstelt" dat het niveau van opleiding, en de ervaring van de therapeut een positieve invloed hebben op zijn professionele bekwaamheid, maar onderzoeksmatig is dat moeilijk aan te tonen.
  
  Sommige onderzoeken komen zelfs tot de onthutsende conclusie dat bepaalde onervaren, of niet-professionele hulpverleners even goede, " en soms zelfs betere resultaten behalen" dan geschoolde (?) therapeuten.
  Op grond daarvan dringt de conclusie zich op dat het aantal jaren ervaring of een professionele training nog niets zegt, over de werkelijke bekwaamheid van de therapeut. Een ruime ervaring kan tot gevolg hebben dat er automatismen of gewoontepatronen ontstaan, waardoor belangrijke kwaliteiten verloren gaan. Men kan er ook uit afleiden dat bij niet geschoolde hulpverleners essentiële persoonlijke relationele kwaliteiten aanwezig kunnen zijn, waarvoor traditionele therapie opleidingen in hun selectie en vorming, te weinig aandacht hebben, of dat de traditionele opleidingen misschien zelfs een remmende en ontmoedigende uitwerking zou hebben op een natuurlijke wijze van optreden!
  
  De "minst effectieve" therapeuten uit een onderzoeksgroep waren meer gericht op medisch-biologische interventies, en verwachtten minder van psychologische tussenkomsten!

• Persoonlijke eigenschappen.
  Steeds weer blijkt dat succesvolle therapie gemakkelijker worden gemaakt door een warme, ondersteunende, niet veroordelende persoonlijkheid. Terwijl bij de niet-effectieve therapeuten meer negatieve gedragingen voorkomen als: betuttelen, beschuldigen, negeren, aanvallen en verwerpen van cliënten.
  
  Ook in andere therapieën vindt men dat therapeuten die van hun cliënten een positief oordeel krijgen voor warmte, respect, interesse en bemoediging, betere resultaten hebben dan hun collega's die niet zulke goede beoordelingen krijgen op die relationele kwaliteiten. Er werd zelfs aangetoond dat studenten die zeer goed presteren op het gebied van theorie, of wetenschappelijk onderzoek, slechte clinici zijn wanneer zij tekort schieten in relationele vaardigheden.
  Er zijn weinig factoren in de psychologie die zo sterk bewezen zijn als de noodzakelijkheid van de therapeutische condities, zoals: passie, empathie, respect, warmte en echtheid.
  De publieke opinie lijkt ervan uit te gaan dat therapeuten zelf 'raar' of 'gek' moeten zijn om zich tot dit beroep aangetrokken te voelen. Maar de meeste onderzoeken laten zien dat betere therapeuten worden gekenmerkt door psychische gezondheid. De vaardigheden en de deskundigheid waarover een therapeut beschikt kunnen plots wegvallen wanneer bij de therapeut een probleemgebied wordt geraakt.

• De therapeut reageert bij voorkeur zo dat het eigen evenwicht niet in gevaar komt.
  De algemene opvatting dat therapeuten hun beroep kiezen omdat zijzelf als kind emotionele pijn hebben gekend of opgroeiden in problematische gezinsomstandigheden, wordt bevestigd door onderzoek. Dezelfde studies brengen aan het licht dat therapeuten weliswaar een problematische kindertijd kenden, maar niet in zodanige mate dat hun interesse in mensen erdoor werd geschaad. Integendeel, hun nieuwsgierigheid naar het functioneren van mensen en hun tolerantie is erdoor toegenomen, en er is een voorkeur ontstaan voor het zorg dragen voor anderen.
  
  Eén van de sterkste wensen van de hypnotherapie - keuze zou de (onbewuste) wens zijn om eigen emotionele problemen op te lossen. In de voorgeschiedenis van therapeuten is er opvallend veel sprake van emotionele stress toestanden in hun gezin van oorsprong, waardoor zij van jongs af aan getraind zijn, in het ondergaan van,.. en omgaan met emotioneel moeilijke levensomstandigheden.
  
  Dat leidt ertoe dat therapeuten onvoldoende aandacht besteden aan eigen noden, de eigen agressie onderdrukken, zich onvoldoende afschermen tegen te hoge eisen of grensoverschrijdend gedrag, van hun patiënten. De overdreven ijver die sommigen aan de dag leggen om hun cliënten te "redden" zou verband houden met onbewuste schuldgevoelens in verband met reële of imaginaire schade die zij aan geliefden zouden toegebracht hebben zelfs nog toebrengen. Men brengt dan in de beroepsuitoefening enorme offers om dit gevoel te verzachten.
  
  Vaak wordt gevreesd dat wanneer de levensstijl van de therapeut erg verschilt van die van de cliënt, dit nadelig zou zijn voor de cliënt. Therapeuten die zelf uit de lagere sociale klassen stammen, zouden een betere afstemming kunnen vinden op afwijkend gedrag van cliënten uit lagere klassen, dan therapeuten die afkomstig zijn uit de "middenklasse of hogere klasse" !
  Globaal genomen blijken therapeuten op het vlak van waarden, sterk te verschillen van de gemiddelde burger. Ze hechten meer belang aan de uiting van gevoelens, persoonlijke groei en autonomie, ze kennen "minder autoriteit" toe aan gezagsdragers, en ze geloven minder in het bestaan van een God.
  Onderzoeken naar waarden en levensstijl, blijken echter erg tijds gevoelig te zijn en onderhevig aan politieke vooroordelen, vandaar dat voorzichtigheid bij deze interpretaties steeds is geboden.

• Men zou men een succesvolle therapeut kunnen beschouwen als een persoon die:
  
  1. - zijn beroep passioneel aanziet als hobby.
     
  2. - zowel warm ondersteunend, en hartelijk aanwezig kunnen zijn.
     
  3. - zich persoonlijk kan uiten, en "beide" hersenhelften gebruiken.
     
  4. - niet klaar staat met oordelen maar zich kan afstemmen binnen een andere leefwereld dan de zijne.
     
  5. - in staat is de aandacht te richten op knelpunten.
     
  6. - helder eenvoudig en eenduidig is in zijn uitleg en handelingen.
     
  7. - het eigen waardesysteem kan loslaten.
     
  8. - het zelf financieel, niet ruim heeft, doordat hij (of zij) hier eigenlijk niet zovéél waarde aan hecht.

• De tegenpool.
  
  
  1. - De therapeut die het proces niet bevordert, gedraagt zich afstandelijk, heeft moeite met emotionele expressies, is dogmatisch, sterk controlerend, vooringenomen, betuttelend, beschuldigend, aanvallend en verwerpend.
     
  2. - In dit verband is het zéér verontrustend dat sommige therapie opleidingen zich sterk toespitsen op theorie en techniek, en daarbij uit het oog verliezen dat daarmee natuurlijke en persoonlijke uitingsvormen worden vervangen, door afstandelijkheid, overdreven controle en betweterigheid.
  3. - Evenzeer problematisch is het als trainingen uitsluitend verbaal zijn gericht, en geen aandacht hebben voor de zo belangrijke non-verbale communicatie.
  4. - In dat geval kunnen therapeuten hun gevoeligheid op dit punt niet ontwikkelen, en worden zij zich niet bewust van hun gevoelens, en lichaamstaal.
  5. - Goede therapeuten blijken mensen te zijn met voldoende sterk zelfvertrouwen, maar ze zijn wel zelfkritisch.